Ձմեռվա արևը

Այդ տարիներին ձմեռը կարծես դիտավորյալ ցրտաշունչ էր: Ամեն առավոտ արթնանում էիր հրճվանքով, որ բետոնե պատերը և երկու վերմակները մեկ օր էլ պարգևեցին, և մեկ օրով էլ մոտեցրին բաղձալի գարունը:

Պետք էր արագ լվացվել, հագնվել ու վազել համալսարան: Այնտեղ մշտական լույս կար ու ջեռուցում, և նույնիսկ անվճար ճաշ էին տալիս, բացի կիրակի օրը: Այդ օրը սահմանել էի սովաբուժության օր՝ մաքրելու մարմինը թունավոր ուտելիքից: Բացի սովորական ջրից, այլ ուտելիքները և նույնիսկ թեյը կիրակի օրը արգելված էր:

Գիշերելու վայրից համալսարան ընդամենը հինգ կիլոմետր էր՝ մեկ ժամվա քայլքի ճանապարհ, պլուս կես ժամ՝ մերկասառույցի պատճառով: Առանձնապես դժվար էր վերադարձի վերջին հարյուր մետր կտրուկ թեքությունը, որը հաղթահարել հաջողվում էր մի քանի փորձից հետո միայն: Անհոգ ուսանողական ոգու համար այդ ամենը մանրուք էր, կարևորը գարնան մոտալուտ գալուստն էր:

Քսան տարվա հեռավորությունից հիշողությանս մեջ համարյա ոչինչ չի մնացել՝ կարծես այդ ամենը ընդամենը մի սառը երազ էր, համալսարանի ավարտական վկայական և մի պահ՝ ոսկեմազ կապուտաչյայի հետ:

Նրան հանդիպեցի կիրակի առավոտյան՝ համալսարան գնալու տասներորդ մասի վրա: Նա իջավ ավտոբուսից, նայեց ինձ ու թույլ ժտաց: Քայլերս ու ժպիտս առանց ինձ հարցնելու շարժվեցին նրան հանդիպման:

-Բարև, իսկ ուր ենք գնում?

Կարկամեցի, գրքերում ու համալսարանում այդ հարցի պատասխանը չէին սովորեցրել:  

—         Այս ձմռան ցրտին, երևի իմ սենյակ՝ մի տաս րոպեի ճանապարհ է:

—         Իսկ դու ավելի երիտասարդ տեսք ունես, քան նկարագրում էիր: Արդեն սպիտակող մազերիդ մասին խոսքերն էլ անիմաստ էին:

—         Այսպես ավելի վատ է?

—         Չէ, դու ավելի երիտասարդ ու հաճելի տեսք ունես, քան պատկերացնում էի:

—         Իսկ ինչ եք սիրում կարդալ? –գտա ունակություններիս սահմանում գտվող ու ժամանակ լցնող ամենաանշառ հարցը:

Անցյալի գրողները օգնեցին քողարկել անհանգստությունս ու անորոշությունս՝ մեզ հասցնելով սենյակ:

— Իսկ ուր է հեռախոսդ, Լևոն?

— Ինչ հեռախոս? (միթե նման պայմաններում ապրողը կարող է հեռախոս ունենալJ )

— Դե, որով այսքան ժամանակ անհանգստացնում ես ինձ:

— Ես Լևոնը չեմ, – վերջապես համարձակություն գտա ասելու: Ինչ լինում է թող լինի, հո չեմ կարող անվերջ ուրիշը լինել:

Անձնագիրս օգեց փաստել իմ ոչ Լևոն լինելը: Ոսկեմազիկը այլևս ստիպված էր ընդունել իմ ոչ Լևոն լինելը: Սառը լռություն տիրեց, առանց այն էլ սառած պանելներից ներս: Այլևս ոչ մի գրող ինձ օգնել չէր կարող: Աչքերիս առաջ նրա կիսամաշ մի քիչ կեղտոտ կաշվե երկարաճիտ կոշիկներն էին, որոնք ամուր կպել էին իրար: Նրանցից մեղմություն ու խաղաղություն փոխանցվեց դեպի ինձ, ու նայեցի նրա աչքերին:

—         Գիտես, ես ուրախ եմ, որ դու Լևոնը չես: Առանց այն էլ նրան չէի համակրում; միայն հեռախոսով էինք զրուցում՝ արդեն երկու տարի: Համաձայնեցի հադիպել հետը՝  նա ասաց, որ եթե հանդիպենք ու չհամակրեմ նրան, խոստանում է այլևս չզանգել ինձ:

Գարնան բաղձալի արևը ոչինչ էր նրա խոսքերից ինձ պատող ջերմության համեմատ: Առաջին անգամ ուրախ էի այս փոքրիկ սենյակը ունենալու համար՝ նրանում վերջապես կյանք մտավ:

-Լավ ես գնամ: Քո մոտ սարսափելի ցուրտ է: Ինչպես կարող ես ապրել այստեղ: Դու լավն ես, անչափ ուրախ եմ քեզ հանդիպելու համար:

— Մի քիչ էլ մնա: Ինչպես է անունդ? Երբ կարող եմ քեզ տեսնել? Տուր ինձ համարդ՝ համալսարանում հեռախոս կա, այնտեղից կզանգեմ:

— Ես գիտեմ որտեղ ես ապրում: Ինքս կայցելեմ քեզ: Ճանապարհիր ինձ:

Մեր հանդիպման վայրում հպանցիկ համբուրեց շուրթերս և անհայտացավ:

 

Գնել Խաչատրյան

 

Advertisements

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Փոխել )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Փոխել )

Connecting to %s