Երկար Ձեռքերով Աղջիկը

Գիտեի Երկար Ձեռքերով Աղջկա միայն անունը. ո՛չ ազգանուն, ո՛չ հեռախոսահամար, ո՛չ հասցե, ո՛չ էլեկտրոնային հասցե, ոչ Վայբեր/Վոթսափ, ո՛չ որևէ սոցիալական ցանցում առկայություն, ո՛չ որևէ ծանոթ, ո՛չ աշխատավայր, ո՛չ …: Կարծես այս աղջիկը քսանմեկերորդ դար դեռ չէր մտել,  երբ անհասանելի լինելը շատ ավելի բարդ է:

Միգուցե անունն էլ հորինված է: Սակայն Երկար Ձեռքերով Աղջկանից նման խորամանկության մասին մտածելն իսկ մեղք էր: Եթե իմանայի, որ նորից կհայտնվեմ այս քաղաքում, ապա նրան գտնելու ինչ որ հնար կմտածեի, իսկ այժմ ողջ հույսս այս թատրոն հաճախելու նրա սովորությունն է:

Երբեք չի ուշանում: Ներկայացումը երեկոյան 6:30 է սկսվում: Տունը քայլքի հեռավորության վրա է՝ լայնարձակ նորառակառույց պողոտայից այն կողմ: Պողոտան Երկար Ձեռքերով Աղջիկը միշտ միայնակ է անցել ու անէացել բարձր պատսպարված շինհրապարակի կողքով: Կառուցապատվող շինության պարիսպների հետևում կամ մերձակայքում բնակելի թաղամասը չէր երևում, որտեղ նա ապրում էր ծնողների հետ: Սոճենուց այն կողմ արգելված էր ուղեկցել, այնպես որ սոճենու ներքո ցտեսությունը տասնյակ րոպեներ էր տևում:

Բախտս բերել էր, որ սոճենին տարվա այդ եղանակին սաղարթախիտ էր. ձգձգվող ցտեսությունը ծածկող այդ վայրով հազվադեպ անցնող օտարների հանդիմանող հայացքներից: Աշխարհի այս անկյունում ցուցադրելի կարող է լինել միայն ու միայն ավանդապաշտ ամուսնական ընտանիքը:

Երկար Ձեռքերով Աղջիկը միշտ ժամանում է ներկայացման սկզբից տասհինգ րոպե առաջ: Կանգնում է դահլիճի մուտքի դիմաց գտնվող մոտակա սյան մոտ և քարանում թույլ անհայտ ժպիտով, մինչև որ հանդիսատեսին կհրավիրեն դահլիճ: Նա ամենավերջին է շարժվում դահլիճ՝ կամացուկ տեղավորվելով մոտակա ազատ նստատեղին:

Հենց այդ քարացման մեջ էլ առաջին անգամ նկատեցի այդ անսովոր էակին: Զգուշաբար, գաղտագողի ու շուրջ բոլորը սևեռուն դիտեցի՝ հասկանալու, թե ինչո՞վ է նա այդպես անսովոր: Եթե տղա լիներ, անվերապահ կենթադրեի, որ ծառայել է դրոշը հսկող զինվորական հերթափոխում՝ ձգված անշարժ մարմին, անորոշ կետի սևեռված չթարթվող աչքեր, ոչինչ չասող հայացք, ձեռքերը անշարժացած կոնքից ուղիղ հինգ սանտիմետր հեռավորության վրա: Ու այդ դիրքում որևէ անհարմարության զգացողության չարտահայտում րոպեներ շարունակ:

Սակայն շուտով հասկացա, որ ասովոր էակը նկատել է հետաքրքրությունս, և թված կամ միգուցե ինքս ինձ համոզեցի, որ նրա սև աչքերի ժպիտը աշխուժացավ ու նույնիսկ քաղցրացավ; չնայած ողջ մարմինը շարունակեց անշարժացած մնալ:

Միգուցե այդ ժպիտը օգնեց հասկանալու անսովորության զգացողության հիմնական պատճառը՝  ողջ մարմնի համեմատ անհամաչափ երկար ձեռքերը: Երկար ձեռքերի գաղտնիքը նա մի օր բացահայտեց՝ առանց իմ հարցնելու, սակայն խնդրեց խոստանալ, որ ոչ ոքի չեմ պատմի:

Առաջին հայացքից Երկար Ձեռքերով Աղջիկը ավելի շատ անսովոր էակ էր, քան կենդանի աղջիկ: Սակայն, երբ ներկայացումից հետո ժպտաց ու սկսեց զրուցել ինձ հետ, ողջ անսովորությունը իր տեղը զիճեց զգայուն հմայքին՝ այնքան փխրուն, որ երկյուղում էի, որ մի փոքրիկ անզգույշ խոսքը կամ նույնիսկ հայացքը կարող է անվերադարձ փշրել այդ ողջ բյուրեղյա պատկերը:

Ժամը ուղիղ վեցն է: Կարելի է նստել թատրոնի դիմացի աստիճաններին, ու սպասել: Նրա քայլվածքը հազարի մեջ էլ կարելի է նկատել: Խիստ ուղաձիգ քայլվածք ունի՝ կարծես ոչ թե ինքն է քայլում՝ այլ ոտքերի տակ հողն է սահուն նահանջում: Ներկայացման սկզբին դեռ կես ժամ կա, դժվար թե այս կես տարվա ընթացքում նա խախտած լինի “տասնհինգ րոպեի” իր սովորույթը:

Հանդիսատեսի ներհոսք դեռևս չի նկատվում: Այս թատրոնը հեռու է քաղաքի աշխուժությունից, եթե ընդհանրապես այս քաղաքում աշխուժություն ինչ որ տեղ, բացի ճաշարաններից, կարելի է հանդիպել: Այս վայրը էլիտար մեռյալ թաղամաս է՝ շքեղ շինություններով ու կանաչապատ տարածքներով ծածկված:

Այսօրվա ներկայացումն էլ կարծես ամենասպասվածներից չէր: Վերնագրից ու հեղինակից կարելի է ենթադրել, որ մի քանի միջակ դերասաններ փորձելու են վաղուց մեռած թեման նորովի աշխուժացնել՝ համեմելով այն մեկ-երկու գայթակղիչ դերասանուհիներով, ու ավանգարդ ձայնային ու լուսային մատուցմամբ:

Սակայն եթե նույնիսկ Երկար Ձեռքերով Աղջիկը այս ներկայացումը նախկինում դիտած էլ լինի ու նույնիսկ ձանձրացած, ապա միևնույն է, նորից այցելելու է, որովհետև մնացած ամեն ինչ աշխարհի նրա այս անկյունում շատ ավելի ձանձրալի է:

Տաս րոպե էլ անցավ: Մի հինգ րոպեից նա կհայտնվի. ամենայն հավանականությամբ՝ ձախ կողմում գտնվող բարձր ծառերով ծածված ճեմուղուց: Դա իրենց տնից թատրոն ձգվող ամենակարճ ճանապարհն է: Կես տարի առաջ միշտ այդ ճեմուղով էի նրան ուղեկցում մինչ ճանփաբաժան սոճենին:

Սակավաթիվ հանդիսատեսներ սկսեցին հայտնվել: Հիմնականում երիտասարդ մելամաղձոտ զույգեր ու տարեկան աբոնիմենտ ունեցող թոշակառու կանայք: Մելամաղձոտ զույգերն այնքան արտիստական կերպարով էին շղարշված, որ չէի զարմանա, եթե նրանց տեսնեի հենց բեմի վրա: Զույգերից ոչ մեկը մյուսին երկար չսպասեցրեց: Նրանցից մեկը նույնիսկ փոքրիկ ծաղկեփունջ նվիրեց հուզված աչքերով իր ընկերուհուն՝ արժանանալով ամաչկոտ ակնթարթային համբույրի:

Իսկ տեսնես ինչպե՞ս կընդունի հայտնվելս: Չէ, որ ո՛չ նա և ո՛չ էլ ես չգիտեինք, որ նորից հայտնվելու եմ այս քաղաքում, այն էլ ընդամենը կես տարի հետո: Երևի նույնիսկ չնկատի ինձ, երբ անցնի կողքովս; չհավատա ականջներին, երբ լսի իր անունը; չհավատա աչքերին, երբ շրջվի ու տեսնի ինձ: Հավանաբար, քարացած կանգ կառնի, ինչպես առաջին անգամ տեսա նրան՝ ժամապահ զինվորի նման; շունչը հազիվ հետ կբերի, որպեսզի ուշքի գալով շշնջա անունս,…

Ձախ ճեմուղում աղջկա աղոտ կերպար հայտնվեց՝ կտրելով ինձ անչափ հաճելի երևակայությունից: Ուր որ է դուրս կգա ծառերի ծածկույթից ու կես տարի հետո նորից կտեսնեմ Երկար Ձեռքերով Աղջկան: Այդտեղից նրանից բացի հազվադեպ են մարդիկ հայտնվում, այն էլ այս ժամին պետք է որ նա լինի:  Սակայն, ծառերի ստվերից դուրս ձգվող այդ մի տասը մետրը նա անցավ անսահման երկար ժամանակում; ու պարզ դարձավ, որ նա՝ նա չէ:

Մեր երրորդ ու վերջին հանդիպմանը սաստիկ դողում էր՝ չնայած այնքան էլ ցուրտ չէր; այնքան որ չկարողացավ հրաժարվել միասին սրճարան մտնելու վտանգից: Սրճարանի լայն սրահում հիսունի չափ տեղացի տղամարդիկ կային ու մի քանի ազատ սեղան կենտրոնում: Խեղճացած նայեց ինձ, սակայն մոտակայքում որևէ այլ տաքուկ սրճարան չկար; իսկ նրա մարմնի դողը էլ ավելի էր ահագնացել: Եռացող թեյ պատվիրեցինք: Նստել էր հպանցիկ, ու թաք թեյի բաժակները ձեռքերով ամուր գրկելու փոխարեն, փորձում էր թաքանալ իմ սառը ձեռքերով: Նրա աչքերը, երբեք այդպես չէին առկայծել; և նույնիսկ հիսուն տեղացի տղամարդկանց թշնամական զայրացած հայացքները այդ փայլը կոտրել չէին կարողանում:

Տաս րոպե է մնացել մինչև ներկայացում: Եթե այլ աղջիկ լիներ, ապա կարելի էր մեկ ժամ ուշանալու դեպքում էլ դեռ չանհանգստանալ; բայց նրա դեպքում՝ հինգ րոպեն էլ արդեն սարսափեցնող էր: Ինձնից ավելի շուտ գալը քիչ հավանական էր: Միգուցե այլ վայրում է ապրում, և այժմ ստիպված է տրանսպորտով գալ՝ քայլելու փոխարեն: Կարևորը որ գա, ինչքան էլ որ ուշանա, միևնույն է, ոտքերիս չեմ կարող համոզել հեռանալ:

Վերջին հրաժեշտին շատ էի ցանկանում խոստանալ, որ շուտով կվերադառնամ, որ ամեն ինչ դեռ առջևում է ու շատ պայծառ; սակայն այդ ամենը չափազանց անիրատեսական էր բարձրաձայն արտահայտելու համար: Այս քաղաքում պատահական էի հայտնվել, ու նորից այնտեղ լինելու որևէ ծրագիր չունեի: Երկար Ձեռքերով Աղջիկը վիրտուալ աշխարհում գոյություն չուներ; իսկ հեռախոսահամարը տալ չցանկացավ՝ շատ տանջալի կլիներ տղայի զանգին անորոշ սպասումը՝ առանց նրան նորից տեսնելու փոքր ինչ հույսի:

“Եթե մեզ վիճակված է նորից հանդիպել, ապա մենք անպայման կհանդիպենք, դրա համար, որևէ հեռախոսահամար կամ վիրտուալ կապ պետք չէ: Չէ, որ մենք արդեն հանդիպեցինք:” — Երկար Ձեռքերով Աղջկա համոզմունքը անդրդվելի էր:

Վաղ առավոտյան եմ հայտնվել այս քաղաքում՝ այն էլ միայն երկու օրով: Այցելությունս անակնկալ ստացվեց՝ կարելի է ասել վերջին պահին: Քաղաքը ինձ արևոտ մեղմ հրաշալի եղանակով դիմավորեց: Կանաչապատ ծառերը հանդարտ պարում են զեփյուռի շարժից: Ծառերի ներքո նորաբաց սրճարան է, սակայն այնտեղ նույնպես սակավամարդ է, իսկ երաժշտությունն էլ այնքան ցածր, որ խլանում է զեփյուռի մեղմ շարժից:

Ներկայացման վերջին հանդիսատեսը եկավ, հիսունին մոտ շպարված տիկին: Ինձնից հետաքրքվեց ընկերուհու մասին՝ մանրամասն բնութագրելով նրա արտաքինն ու բնավորությունը, ու հատկապես, որ ուշանալու սովորություն ունի; ու որ միգուցե այս անգամ արժե պատժել ընկերուհուն՝ հատկապես որ տոմսերը իր մոտ են: Ես ժպտալով ասացի, որ իմ ընկերուհին երբեք չի ուշանում, թեկուզ և մեկ րոպե: Քիչ անց նրա ընկերուհին հայտնվեց ու շտապեցին ներս:

Ներկայացումից արդեն տասնհինգ րոպե է անցել: Պարզ էր, որ Երկար Ձեռքերով Աղջիկը չէր կարող ուշացած թատրոն մտնել: Երևի այսօր քիչ ավելի ձանձրալի կամ միգուցե շատ ավելի հետաքրքիր ինչ որ անելիք ուներ: Զեփյուռը անհայտացել էր, օրը մռայլվել, իսկ սրճարանից հաստագլուխ երգ էր սփռվում:

Աստիճաններից բարձրացա, վերջին անգամ նայեցի դեպի ձախ ճեմուղուն, ու նույնիսկ աջ երկար ձգվող ճանապարհին ու մայթին, չնայած վստահ էի, որ ավելորդ էր: Կասկած չկար, որ դանդաղաքայլ հեռանալու ընթացքում շարունակելու էի անիմաստ հետ նայել՝ մինչև որ ձախ ճեմուղին անհայտանար տեսադաշտիցս: Ուշանալու համար անշուշտ մեղավոր չէր. չէ որ չգիտեր, որ թատրոնի աստիճանների մոտ իրեն սպասող կա՝ անհայտանալուց կես տարի հետո:

Վաղը նորից կսպասեմ երեկոյան ժամը 6:00-ին՝ ներկայացումից կես ժամ առաջ, չնայած վստահ եմ, որ այստեղ կլինեմ առնվազն 5:45-ից: Չեմ ցանկանում մտածել, որ Երկար Ձեռքերով Աղջիկը վաղը նույնպես այլ զբաղմունք կնախնտրի; չէ որ վաղը վերջին օրս է այս քաղաքում:

Գնել Խաչատրյան

17.01.2017

Advertisements

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Փոխել )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Փոխել )

Connecting to %s